Feeds:
Posts
Comments

 

HachfeldMerkel_Ergan

Angela Merkel liet zich volgens de Amerikaans-Duitse analist F. William Engdahl in oktober 2015 in de boot nemen door een NAVO-gelieerde denktank (de ‘European Stability Initiative’ of ESI) die hoofdzakelijk door de Hongaars-Amerikaanse biljardair George Soros & partners wordt gefinancierd. Het verhaal staat op de sites van New Eastern Outlook en Global Research.

Kanselier Angela Merkel had vorig jaar oktober vanwege de migrantencrisis dringend een plan nodig dat haar daadkrachtig positioneerde. In oktober 2015 kwamen namelijk honderduizenden vluchteling uit Syria, Tunisia, Libya en andere landen, Duitsland binnen. In een populair Duits TV-programma liet bondskanselier Angela Merkel vallen dat zij “een plan” had. Ze gaat er in het interview niet verder op in en de interviewster vraagt Merkel niet haar plan te ontvouwen.

In Merkels plan blijkt echter de Turkse president Tayyip Erdogan een hoofdrol te vervullen. Merkel duwde er een EU arrangement door om het Erdogan-regime miljarden euro’s te fourneren in ruil voor de belofte de vluchtelingenstroom te stremmen.

Wat Angela Merkel ook niet vertelde, was dat het “Merkel Plan” haar vier dagen daarvoor (op 4 oktober) kant en klaar was aangereikt door de in 1999 opgerichte denktank ESI (het Europees Stabiliteits Initiatief). Merkel heeft zich volgens Engdahl sindsdien halsstarrig gehouden aan het scenario dat het veertien pagina’s omvattende ESI plan uitspelt.

Engdhal vindt het verdacht dat de opstellers van het ESI-plan wilden doen voorkomen alsof het document van Merkels ministerie kwam en niet van de ESI. Dit Merkel-ESI-plan behelsde dat Duitsland boven op de miljoen vluchtelingen die het reeds had binnengelaten, aan nog eens 500.000 in Turkije geregistreerde Syrische vluchtelingen asiel zou verlenen in de loop van de komende 12 maanden. Ook nam Duitsland het op zich om te zorgen voor veilig transport van de door het Turkse regime gescreende en bonafide verklaarde asiel-vlucht-migranten. Tenslotte beloofde Duitsland zich in te zetten om per 2016 voor Turkije visum-vrij reizen voor Turkse staatsburgers te garanderen naar en door de Schengenlanden.

Volgens F. William Engdahl is het Merkel-plan in feite een Soros-plan. Met dit plan beogen de initiatoren de Oost- en Westeuropese landen qua soevereiniteit te deconstrueren (door dereguleren en vermarkten) en hen zodoende soepel inpasbaar te maken in de globaliseringsagenda van Wall Street. De migrantenstroom wordt gebruikt als katalysator om de West-Europese democratieën met behulp van de optredende chaos vanwege de toestroom van vreemdelingen, ‘in de week te leggen’ voor verdergaande dereguleringsmaatregelen van de kant van zowel EU-/Brusselse als nationale politici.

De migranten (ingezet als geopolitiek drukmiddel) worden bovendien gebruikt om Rusland als veroorzaker van de op-drift-geraakten, in diskrediet te brengen.

[‘The “Merkel Plan” authors at the European Stability Initative, in addition to the largesse of George Soros’ foundations, list as “core” funder, the German Marshall Fund of the United States. As I describe in my book, The Think Tanks, the German Marshall Fund is anything but German. With its seat in Washington, as I noted in the book, “It’s an American think tank with its headquarters in Washington, D.C. In point of fact, its agenda is the deconstruction of postwar Germany and more broadly of the sovereign states of the EU to fit them better into the Wall Street globalization agenda.” ‘]

De OSF is een netwerk van ‘democratie-bevorderende’ stichtingen die zijn vrijgesteld van het betalen van belastingen. Het netwerk werd opgericht door George Soros na de ineenstorting van de voormalige Sovjet Unie, om deregulering en vrije markt-spelers de gelegenheid te geven tot systematische plundering van de voormalige Sovjetstaten. Onder Boris Jeltsin hebben de sprinkhanen zich met enthousiasme aan die gelegaliseerde roof gewijd. Geen wonder dat Poetin niet bepaald staat te springen om hen opnieuw vrij spel te geven.

[ ‘The Open Society Foundations is the network of tax-exempt “democracy-promoting” foundations created by George Soros on the collapse of the Soviet Union to promote “free market” pro-IMF market liberalization of former communist economies that opened the doors for the systematic plundering of invaluable mining and energy assets of those countries. Soros was a major financier of the liberal economic team of Boris Yeltsin including Harvard “Shock Therapy” economist, Jeffrey Sachs, and Yeltsin liberal adviser, Yegor Gaidar.’]

Betrekken we initiateven als TTIP, het associatieverdrag met de Oekraïne en de opgevoerde NAVO-activiteiten in Europa in deze beschouwing, dan krijgen we een iets ander totaalbeeld dan ons gewoonlijk via de (Nederlandse) mainstream nieuwsmedia wordt voorgeschoteld. Zo zouden de gelekte TTIP-documenten aantonen dat de Amerikanen veel grotere druk op de EU uitoefenen dan tot nog toe werd aangenomen en gedacht, teneinde zich van een belangrijk deel van Europese afzetmarkt te verzekeren.
Speciaal belangrijk voor de USA lijken de bepalingen aangaande de consumentenbescherming. De EU is met over 500 miljoen inwoners na India en China het dichtstbevolkte continent – en bovendien reeds grotendeels gekneed naar en toegesneden op Amerikaanse marketing- en reclame-strategieën. Die kunnen in verhevigder mate en omvang zo, kant en klaar, worden toegepast.

Trouw over TTIP – http://www.trouw.nl/tr/nl/4504/Economie/article/detail/4293182/2016/05/02/Geheime-TTIP-documenten-nog-steeds-grote-meningsverschillen.dhtml

NRC over TTIP – https://www.nrc.nl/nieuws/2016/05/02/ttip-documenten-tonen-harde-strijd-vs-en-europese-unie

 

* * *

 

Interessante links:

The “Merkel-Samsom Plan”; a German and a Dutch, a Christian Democrat and a Social Democrat: a grand European coalition of the willing. This a very promising development indeed. http://www.esiweb.org/index.php?lang=en&id=597

Mabel Wisse Smit

Mabel Wisse Smit werd in 1997 executive director van het Open Society European Policy Institute in Brussel. In 2003 werd ze advocacy director bij de vestiging in London. Sinds december 2012 is ze lid van het bestuur van de OSF. https://nl.wikipedia.org/wiki/Open_Society_Foundations

Erdogan gesust en stroop om de mond gesmeerd?

Paul Likoudis: ‘How Clinton and company and the bankers plundered russia in the ’90s’ / Published: January 2, 2016

 

SOROS-elchicotriste_

oorspronkelijk gepost op nelpuntnl.nl – 2016 mei 02  – Jerry Mager

 

 

Advertisements

door Jerry Mager
(maandag 1 juli 2013 – maandag 8 juli 2013 )

Which evil you tolerate depends on which good you pursue
Richard Sennett (1998:55) in The corrosion of character

An organized deception provides a clear relation to frame for the organizer but not for those who are contained. ( ) When the individual is contained by others or by himself, his consequent misalignment to the facts is likely to last longer than in the case of simple misframings, sometimes a lifetime.
Erving Goffman (1976:338) in Frame Analysis

Control over access is decisive, and, when consolidated, will carry control over preferential treatment in distribution with it: that is, will shift ownership unambiguously to the new controlling, a new dominant, class. Here we see … the mechanism of the managerial revolution.
James Burnham (1944:90) in The Managerial Revolution

It is natural but wrong to assume that the results of corruption are always bad and important
Colin Leys (2002:65) in What is the problem about corruption?

De universitaire ladenlichter Diederik Stapel is een eigentijdse postmoderne held. Hij is beroemd en krijgt alle gelegenheid daar klinkende munt uit te slaan. Tegenwoordig loont fraude in de wetenschappelijke biotoop ook, vooral wanneer het op lepe wijze wordt ge-framed, ge-market en ge-merchandised. Dat Stapel een oplichter is, betekent juist meerwaarde, hij heeft het tot zijn handelsmerk verheven en verdient er grof geld mee. Geld is het enige dat telt in de moderne wereld van de woordkramers, wonderdokters, taalverkrachters en andere beunhazen.
Stapel is een BN’er geworden die zijn naamsbekendheid grondig uitbaat en in klinkende munt omzet. Zijn ontmaskering als fraudeur maakt wezenlijk onderdeel uit van zijn act. Het is een keurmerk: authentieke boef, gewaarmerkte booswicht. Stapel heeft het academische systeem gretig getild. Hij heeft de smaak van het knollen voor citroenen verkopen stevig te pakken. Hij gaat er gewiekst mee door, in een iets andere vorm, met een ander format, professioneel en op grotere schaal.
Vermoedelijk zijn er vele kruimelfraudeurs actief in de academische wereld. De sfeer en organisatiecultuur zijn er naar. Stapel echter fraudeerde op dermate grove schaal dat het karikaturale proporties kreeg en zich leent tot profijtelijk exhibitionisme. Daarmee scoort de man nu op de Bühne van het vluchtige vertier moeiteloos een dikbelegde boterham. Immers: wie duizend euro steelt, is een deerniswekkende dief, een druiloor die de bak indraait, maar wie triljoenen laat verdampen en daarbij miljarden achteroverdrukt, die wordt op kosten van de gemeenschap in de watten gelegd en onder de bonussen bedolven. Wij betalen collectief gedwee de rekening van deze ziekelijke zotternij, in de vorm van pensioenkortingen en prijsverhogingen.

Wij leven in een tijdperk van naargeestig naakt narcisme. Stapel voelt de tijdgeest feilloos aan, speelt daar handig op in en wordt spectaculair spekkoper. Iedere sneue snob wil de slimme snoodaard in levende lijve zien, hem aanraken en wie weet, misschien nog iets van hem opsteken ook. Een hug van de hufter. Soort zoekt soort. Diederik Stapel is een king size Big-Mac-fraudeur van het universitaire junk food circuit: gewetenloos, geslepen, glad en glimlachend. Sujetten als Stapel werken als een magneet op infame impresario’s. Aasgieren en lijkenpikkers die van harte meeprofiteren van de maatschappelijke misère en morele averij. Ook Stapel heeft zich intussen verzekerd van de diensten van zo’n treurig type. Dat type helpt Diederik-de-deugniet met de framing en het zich presenteren als een moderne Tijl Uilenspiegel die het systeem vrolijk verneukt en daar grif garen bij spint. Stapel stroopt het circuit af en loopt gierend binnen.

Welke eigentijdse, commercieel-denkende, marktgerichte, universiteits-CEO zou Diederik-de-druiloor niet dolgraag inhuren?! Ze staan likkebaardend in de coulissen, te dringen met hun lucratieve contracten. Ze durven er alleen nog niet mee voor de draad te komen, want timing is in deze tak van sport cruciaal. Voor menige onderwijs-impresario, annex universiteit-uitbater, moet Stapel een aantrekkelijke money earner zijn, een begeerlijke asset, want een klantentrekker. Het moet raar lopen wanneer Stapel binnen afzienbare tijd niet opnieuw vol aan de academische bak is. Bijvoorbeeld als excellente ervaringsdeskundoloog in innovatief en winstgevend wetenschappelijk frauderen. Nog even en de eerste ondernemende innovererende universiteit prijst in haar glossy folder openlijk een Masteropleiding Vloeiend, fraai en ferm frauderen aan. Hoofdmanager curriculum: professor dr. Diederik Stapel, eredoctor en veelverdienend feestvarken honoris causa.

Waarom zouden blunderende bankiers en falende toezichthouders wel een gouden toekomst hebben, net als het graaiende gajes van allerlei ondoorzichtige pseudo-geprivatiseerde publieke instellingen die publieke diensten leveren, maar hoogopgeleide frauderende wetenschappers niet? De toezichthouders in Stapels academische wereldje zijn vergelijkbaar met de incompetente bankiers en tukkende toezichthouders van de financiële wereld, inclusief de louche luitjes van rating agencies. Het toptijdschrift Science voorop. Diederik Stapel is een belichaming van het neoliberale winner-takes-all principe. De verliezers zijn uiteindelijk wij, met ons allen. Net zoals wij de dupe zijn van stelende bankiers, graaiende woningcorporatie- en zorgmanagers en die vele andere gesjochte sjoemelaars en diefjesmaten die gretig gebruik maken van de gelegenheid die onze huidige maatschappelijke instituties en structuren bieden. Wij, met ons allen, binden deze filistijnse figuranten op het spek en het schijnt ons niet te deren dat ze zich ongans rauzen.

ramptoerisme en freak shows
Columniste Rosanne
Hertzberger (NRC 15 juni 2013) vertelt vol verbazing: “Ik was laatst op een boekpresentatie waar Diederik Stapel ook was. ( ) Hij was op zijn dooie gemakje komen binnenlopen met schrijver Anton Dautzenberg, en het stomme was: er gebeurde niets. Helemaal niets. ( ) Niemand schreeuwde tegen hem, niemand probeerde hem te laten struikelen, niemand gooide een glas bier in zijn gezicht, niets. ( ) Dat je de boel zo bij elkaar kan liegen en bedriegen, dat je je collega’s, promovendi, studenten en je vakgebied in zijn geheel zoveel schade kan toebrengen en dat je dan nog steeds ongehinderd kan rondwandelen in Nederland, en naar borreltjes kunt gaan en dat je boek dan gewoon een bestseller wordt. ( ) Je zou denken dat zo iemand alles zou kwijt raken. Maar dat is niet zo. Diederik Stapel is nog steeds iemand; een Bekende Nederlander, een persoonlijkheid, een interessant karakter. Mensen vinden het bijzonder om hem in het echt te zien. Je kunt er thuis over vertellen.”

Mevrouw Hertzberger beschrijft een vorm van dat bizarre fenomeen dat ramptoerisme heet, beter nog: een moderne modaliteit van de freakshow (zie noot *1). Het verbijstert haar dat een bewezen notoire oplichter zich doodgemoedereerd tussen het klootjesvolk kan bewegen, dat zich bewonderend lijkt te koesteren in ‘s-mans succes en daar zelfs grif aan bijdraagt. Stapel bedrijft een winstgevende vorm van streaking. De freak als feestvarken. De opgestoken duimen van de bedenker van het bedotcom bedrijf World On Line zullen menigeen nog helder voor de geest staan. De beelden staan op internet. Zo ziet succes er tegenwoordig uit. Het biedt geen apetijtelijke aanblik, maar veel onthutsender is het om te bedenken hoe makkelijk mensen zich laten bedotten en manipuleren wanneer ze op hun hebzucht worden aangesproken. De affaire Ice Save is daarvan een ander sprekend voorbeeld.

In Amerika dompelen de Stapels zich onder in de wereld van de talk shows en het lezingencircuit en zij strijken er giga-gages op. Daar gaan we in Nederland ook naartoe. De optredens van kwalijke kwakzalvers en gesjeesde cliniclowns in veelbekeken praatprogramma’s, onder de schamele smoes van infotainment, zijn daar een voorproefje van.
Wanneer je er even langer bij stilstaat, is Stapel een verpersoonlijking van de alledaagse, banale vorm die kwaad bijna altijd blijkt te hebben. De buitenmodale schade die is ontstaan door de daden van een individu, zijn haast nooit te herleiden op dat individu-in-levende-lijve wanneer het zich aan ons vertoont. Continue Reading »

“O dark dark dark. They all go into the dark,
The vacant interstellar spaces, the vacant into the vacant,
The captains, merchant bankers, eminent men of letters,
The generous patrons of art, the statesmen and the rulers,
Distinguished civil servants, chairmen of many committees,
Industrial lords and petty contractors, all go into the dark,
And dark the Sun and Moon, and the Almanach de Gotha
And the Stock Exchange Gazette, the Directory of Directors,
And cold the sense and lost the motive of action.”
T.S. Eliot, in: Four Quartets

Niks onafhankelijk onderzoek (over LIBOR & Barclay)
door Joris Luyendijk in De Standaard van vrijdag 06 juli 2012

* ingekort zie de Standaard voor de volledige versie *

Naar aanleiding van het Libor-schandaal komt er een parlementair onderzoek naar de praktijk en cultuur van de financiële sector in Londen en dat zal niks opleveren.
Zo. Dat was een boude bewering en ze klopt natuurlijk niet. Zo’n onderzoek gaat van alles opleveren. We zullen horen over beurshandelaren die met elkaar de belangrijkste rentevoet ter wereld manipuleerden. Misschien komen we meer te weten over banken die de controle over hun IT kwijt zijn, en over bankiers die consumenten, ondernemingen en instellingen polissen of producten aanpraten waar alleen hun bank rijker van wordt.

Het probleem zit ‘m in het woord ‘parlementair’. Nodig is een onafhankelijk onderzoek, waarbij politici niet de vragen stellen, maar ze beantwoorden. Afgelopen zaterdag stond er een interview in The Financial Times met Tony Blair. Min of meer terloops werd vermeld dat de oud premier als ‘speciaal adviseur’ is verbonden aan de grootste bank in het Westen, JP Morgan Chase. Het is een parttimefunctie waarvoor Blair volgens The Financial Times per jaar 2,5 miljoen pond ontvangt.
Leest u die zin nog een keer: de oud-premier van Groot-Brittannië krijgt van de machtigste bank ter wereld voor ‘advieswerk’ in één jaar meer geld dan hij in een decennium verdiende als premier. Zulke ‘levens-veranderende beloningen’ staan de machtigste politici te wachten nadat ze zich terugtrekken uit de actieve politiek. Mits…
Ja, mits wat? Dat zou je wel willen weten. Zoals je ook benieuwd bent naar de aard van dat ‘advieswerk’. Doet Blair een beroep op contacten die hij tijdens zijn premierschap aan zich heeft verplicht? Heeft hij destijds iets voor dat contact geregeld, en komt hij nu namens JP Morgan Chase een tegendienst ‘halen’? Wat zijn de quids en wat zijn de quo’s, en minstens zo interessant: wat doet Blair allemaal niet als ‘speciaal adviseur’? Kan hij zich bijvoorbeeld nog sterk maken voor het opbreken van banken die Te Groot Om Te Redden zijn (Too Big to Rescue) zoals… JP Morgan Chase? We weten het niet, en we zullen het ook niet weten, want Blair wil het niet vertellen.
….. …… …..
De Labourpartij maakt zich in ieder geval sterk voor een onafhankelijk onderzoek, naar eigen zeggen om ‘het vertrouwen van het publiek in de financiële sector te herstellen’. Mocht zo’n onderzoek er echt komen, en net zo grondig blijken als het nu lopende onderzoek naar de verstrengeling van politici met het media-imperium van de familie Murdoch, dan zal dat vertrouwen eerder dalen dan stijgen. Het is namelijk waarschijnlijk allemaal nog veel erger gesteld met de financiële wereld dan veel mensen denken.
….. …. …

Commentaren (zie de Standaard voor meer)

The universal regard for money is the one hopeful fact in our civilization, the one sound spot in our social conscience. Money is the most important thing in the world. It represents health, strength, honor, generosity and beauty as conspicuously and undeniably as the want of it represents illness, weakness, disgrace, meanness and ugliness. It is only when it is cheapened to worthlessness for some, and made impossibly dear to others, that it becomes a curse.
In short, it is a curse only in such foolish social conditions that life itself is a curse.
For the two things are inseparable: money is the counter that enables life to be distributed socially: it is life as truly as sovereigns and bank notes are money.
George Bernard Shaw (1905) in: Major Barbara (the preface)

Op 06 juli 2012, zei Jerry Mager:

In ‘The Puppet and the Dwarf’ formuleert Slavoj Zizek volgens mij nauwkeurig en treffend wat ook Luyendijk hier te berde brengt over geloven – en intussen vele, vele, anderen met Luyendijk (impliciet) menen als het om vertrouwen en geloven gaat: ‘[A]uthentic philosophers are not interested in analyzing the hypocrisy of the dominant system, which is widespread and easily identifiable; what surprises them is the exact opposite – not that people do not ‘really believe,’ and act upon their professed principles, but that people who profess their cynical distance and radical pragmatic opportunism secretly believe more than they are willing to admit, even if they transpose these beliefs onto (nonexistent) ‘others” . U kunt googlen op: Zizek; puppet and dwarf; belief, etc., of bijvoorbeeld rechtstreeks naar de site: art3idea.psu.edu/locus/Puppet_Dwarf.pdf Van Zizek staan veel teksten op internet.

Op 06 juli 2012 omstreeks 04:33, zei Gert V., Leuven:

Wij zijn strandjeanetten dat wij ons laten kloten en verarmen door die cynische financiële loser boys. Inderdaad, zoals het artikel stelt, is het in de financiele wereld nog veel erger gesteld dan velen nu weten. Domheid cultiveert neoliberalisme en markttotalitarisme… want ‘het is nu eenmaal zo in de economie’… klinkt als een religie, nietwaar. Laat ons stoppen met het aanbidden van de neoliberale, elitaire waanzin van NVA-VOKA-VB, en opnieuw naar de belangen ons van gewone mensen kijken. Moeilijk is dat niet, hoor

Op 06 juli 2012 omstreeks 15:19, zei Alex Verlinden, Grobbendonk:

Op het eerste zicht lijken de feiten Gert V. gelijk te geven. Reeds sinds zeer lang herinner ik mij zijn interventies op dit forum. Dat zou kunnen geïnterpreteerd worden als blootstelling aan “neoliberalisme en markttotalitarisme”. En ondanks het feit dat hij opereert uit Leuven, een stad die met o.a. een Universiteit – trouwens mijn Alma Mater – het denken zou moeten aanmoedigen, lijkt datzelfde knopje “nadenken” bij hem al een tijdje uitgeschakeld. Dat wordt inderdaad in de vaklitteratuur dikwijls gelijkgesteld aan “domheid”. Een bewijs dus van zijn eigen stelling. Het probleem met die redenering zit ‘m echter in de oorspronkelijke veronderstellingen. Een maatschappij met meer dan 50% Overheid is niet “(neo)liberaal”, maar is etatistisch, waar de Overheid op vele mogelijke en onmogelijke manieren ingrijpt in het Marktmechanisme, met dikwijls negatieve gevolgen voor de gebruikers. Geen bewijs dus, en dat is gunstig voor hem!… Tenzij hijzelf dat knopje heeft uitgezet

Op 07 juli 2012 omstreeks 13:31, zei Jerry Mager:

@ Alex Verlinden, U kunt gelijk hebben en toch ook weer niet. Zonder aan haarkloverij of sofistiek te willen doen: wat is “ de markt” en wat hoort er bij en wat niet. Evenzo voor “de Overheid” ? In Nederland weet niemand dat meer, al was het alleen omdat er inmiddels een zogenaamd Maatschappelijk MiddenVeld is geschapen dat als politiek-bestuurlijk moeras fungeert. In dat MMV wisselen bestuurder/managers naar believen van pet: gaat het om winst dan zijn ze entrepreneurs en staan vooraan om te cashen, gaat het mis dan schieten ze onder de beschermende paraplu van de Staat en schuiven de verliezen van hun geklungel af op de belastingbetaler; rekening Rijk, zeiden we vroeger in militaire dienst. Vooral als het om hun wedden en emolumenten gaat. Ik ben helemaal niet tegen marktwerking, maar dan wel een échte. Net zo min ben ik tegen Europa – hoe zou dat nog kunnen!? – maar dan wel een deugdelijk geconstrueerd Europa, met kundige en betrouwbare stuurlui aan het roer en achter de knoppen.

Op 07 juli 2012 omstreeks 14:08, zei Jerry Mager:

Toen ik de passage van Slavoj Zizek uit ‘The P&D’ in het boek (MIT, 2003, ISBN 0-262-74025-7, p.8 ) nasloeg (zie 6 juli), kwam ik op een andere treffende observatie van SZ, op p.96. Het draait om geld en vertrouwen, waar het ook bij Joris L. om gaat. SZ schrijft (ik vertaal en parafraseer, jm): Op de hedendaagse markt vinden we tal van producten die zijn ontdaan van hun kwaadaardige/maligne eigenschappen: koffie zonder cafeïne, room zonder vet, bier zonder alcohol …. En de lijst gaat verder: wat te denken van virtuele sex als sex zonder sex, of oorlog zonder slachtoffers (aan onze kant tenminste) … En dan komt het, wat te denken van: “the contemporary redefinition of politics as the art of expert administration as politics without politics.” [zie hierover ook Sheldon Wolin: ‘Democracy Incorporated’].

We krijgen een virtuele werkelijkheid voorgeschoteld: “reality itself deprived of its substance … Virtual Reality is experienced as reality without being so. ..….. Everything is permitted, you can enjoy everything but [‘but’ staat cursief in de tekst; jm] deprived of its substance, which makes it dangerous.” (Dit laatste stuk vind ik ambigu: wàt wordt er gevaarlijk?).
Ik trek de redenering door naar bankieren zonder geld – het gaat intussen om niet te bevatten grote getallen, in feite gaat het om monopoly geld – maar bankieren als zwaar spelen met vertrouwen. Net als politiek bedrijven, komt bankieren per saldo neer op het omgaan met vertrouwen: vertrouwen van het publiek, van de klant en van de kiezer.

Als dat vertrouwen erodeert, wegvalt, blijft er niets meer over van wat er op voorhand al niet meer was (sic!) en dat maakt het gevaarlijk. Ik geloof niet dat er veel politiekers en/of bankiers zijn die reflecteren op de diepere achtergronden van hun handelen en denken. Daarom slingeren we als op een stuurloze bark op de golven van deze turbulente tijden. Zizek vind ik inspirerende kost, omdat hij vele dingen die wij eigenlijk zelf al weten, net even anders presenteert, in een net iets ander licht plaatst en daarbij uit alle vormen van cultuuruitingen (vooral films en literatuur) put.

LEZEN & LINKS

Het citaat van T.S. Eliot aan het begin, staat als motto voorin de biografie over Tony Blair van de Olleviers.
Bernard Ollevier & Ivan Ollevier (2004): De man die nergens vandaan kwam: Tony Blair en New Labour – Amsterdam/Antwerpen: Contact, ISBN: 9789045010601 (paper: 9789045010601)

Citaat George Bernard Shaw (1905) komt uit het voorwoord van Major Barbara
De tekst van Major Barbara staat o.a. op http://www.gutenberg.org/files/3789/3789-h/3789-h.htm

Galbraith, James K. (2008): The Predator State How Conservatives Abandoned the Free Market and Why Liberals Should Too – 221 pages / New York, London, Toronto, Sydney: Free Press, zie http://www.nytimes.com/2008/09/27/arts/27iht-IDSIDE27.1.16502204.html & http://predatorstate.com/

Wolin, Sheldon S. (2008): Democracy Incorporated: Managed Democracy and the Specter of Inverted Totalitarianism / Princeton/ ISBN13: 978 069 113 5663
376 pp.

Žižek, Slavoj (2003): The Puppet and the Dwarf. The Perverse Core of Christianity
MIT Press, 2003; ISBN 0-262-74025-7 (paperback) – Review o.a. op http://metapsychology.mentalhelp.net/poc/view_doc.php?type=book&id=2038&cn=395

over ‘LIBOR’

Waar staat LIBOR (= London Interbank Offered Rate) voor?, zie http://nl.global-rates.com/rentestanden/libor/libor.aspx

Over het LIBOR-schandaal, onder andere de Financial Times, zie http://www.ft.com/indepth/libor-scandal

BBC – Timeline: Barclays’ widening Libor-fixing scandal, zie http://www.bbc.co.uk/news/business-18671255

door Jerry Mager
27 juli 2011

“De in 1939 begonnen ontwikkeling van oorlog en vijand heeft tot nieuwe, intensievere vormen van oorlogvoering en tot totaal verwarde opvattingen inzake vrede geleid, tot de moderne partizanenoorlog en tot de revolutionaire oorlog.
De door arbeidsdeling veroorzaakte fragmentatie van ons geesteswetenschappelijke onderwijs- en onderzoekswezen heeft de gemeenschappelijke taal verward, en juist bij begrippen als vriend en vijand wordt een itio in partes bijna onvermijdelijk.”
Carl Schmitt (1963), in: Het begrip politiek

De term “stochastisch terrorisme” is waarschijnlijk nog niet doorgedrongen tot de media, het gilde der deskundologen en de magistrale biotoop, want anders zouden we daar inmiddels wel mee zijn doodgegooid.  Onder stochastisch terrorisme verstaat G2geek: het gebruik van massamedia om willekeurige lone wolves te prikkelen tot het volvoeren van terroristische daden die statistisch voorspelbaar zijn, maar op individueel niveau ónvoorspelbaar. G2geek noemt als voorbeeld van stochastische terrorisme een videoboodschap van Bin Laden waarin die oproept tot het plegen van bomaanslagen of shooting sprees. De sociaal-maatschappelijke sfeer en omstandigheden voor terrorisme zijn geschapen, de potentiële lone wolves lopen los rond, ze zijn uiterlijk onherkenbaar als tikkende tijdbommen maar verkeren wel degelijk in het stadium van voortdurende bereidheid tot het plegen van de daad. Ze staan op scherp. De stochastische terrorist detoneert met zijn boodschap (een “meme'”) het explosieve mengsel door zo’n lone wolf te triggeren. Die pleegt na een meme de aanslag.
De persoon die de bom plaatst of het aangewezen doelwit vermoordt, is het instrument, het projectiel (the missile) dat door de stochastische terrorist, i.c. Bin Laden, wordt geactiveerd.

G2geek: “The stochastic terrorist is the person who uses mass media to broadcast memes that incite unstable people to commit violent acts.”
G2geek somt een ris namen op van mensen die volgens zijn definitie al dan geen stochastische terroristen zouden kunnen worden genoemd.
Zo op het eerste gezicht zou een Geert Wilders volgens de G2geek-definitie geen stochastische terrorist zijn, maar G2geek is vast geen gediplomeerde deskundoloog.
Tot de meest gebruikte etiketten die de Oslo-moordenaar Anders Breivik de afgelopen periode door allerlei mediavertegenwoordigers en expertisespecialisten kreeg opgeplakt behoren: lone wolf, rechtse extremist en terrorist. Breivik zelf verklaarde zich tot vurig bewonderaar van Geert Wilders. Daar kan de heer Wilders niets aan doen, want die verkondigt als democratisch gekozen parlementariër enkel vrijelijk zijn mening. Dat zijn gedachtengoed allerlei vreemde snuiters en sneue snoeshanen bekoort, treurige types trekt en ze in vuur en vlam doet ontsteken, is onbedoeld.  Net zoals Breivik helemaal zelf mag weten wie en wat hij bewondert. Dat hoort bij de spaanders die vallen als er democratisch wordt gehakt. Alleen lopen de meningen nogal uiteen over wat onder democratisch hakken verstaan mag worden.

In Nederland flikkerde een discussietje op rond de denkbeelden (“het Gedachtengoed”) van de PVV-voorman, die onlangs, na een slepend proces met een steeds hoger kluchtgehalte door Nederlandse rechters werd vrijgesproken van beschuldigingen dat hij zou aanzetten tot haat en discriminatie en zich te buiten ging aan groepsbelediging.
De heer Wilders kan tot op heden volgens de Nederlandse rechters geen stochastische terrorist worden genoemd.
Weliswaar bestempelden de rechters in hun vonnismotivatie een uitspraak van Wilders als grof en denigrerend, kwalificeerden zij een andere uitlating van hem als opruiend, maar bevond Wilders zich daarmee volgens hen óp de grens van het toelaatbare, omdat hij … enzovoorts, het is allemaal overal na te lezen. Wat de denkbeelden van de PVV precies zijn en inhouden, moet iemand nog maar eens uitvlooien.

De juristerij is een lucratief ambacht, waarin verbale haarkloverij en kneuterig kommacopuleren tegen ravissante en riante uurtarieven door vele gediplomeerden met overgave worden bedreven. Rond het inmiddels afgekloven Strafrechtartikel 137d is heel wat afgehakketakt, gezeverd en in extenso rechtskundologisch gelebberd en geleuterd, terwijl die incarnatie om te beginnen toch een curieus textueel wrochtsel mag heten.
De heer Wilders wil dat artikel afschaffen en alleen al vanuit esthetisch taalkundig oogpunt kan men hem daar geen ongelijk in geven.
Aan wat de vele specialistische experts en hyper-deskundologen naar aanleiding van het geval Breivik nog zullen oplepelen aan diepzinnigheden en welke filosofische krachttoeren we nog voor onze kiezen zullen krijgen zal voorlopig wel geen einde komen, want tenslotte is het nog volop kommkommertijd.

http://www.dailykos.com/story/2011/01/10/934890/-Stochastic-Terrorism:-Triggering-the-shooters

http://openleft.com/diary/21377/stochastic-terrorisma-powerful-highly-accurate-new-meme

links:  Awater   Martine   Merry Flower

Angela the lawgiver
A pact to cut budget deficits is achieved at the cost of a growing democratic deficit
The Economist Magazine  –  Feb 4th 2012 | from the print edition

THOU shalt not incur a structural deficit. Thou shalt pay down thy excessive debt. Thou shalt adopt a balanced-budget rule in thy constitution, and subject it to the European Court of Justice…
It took just a little more than 40 days and 40 nights for Angela Merkel to bring down the tablets of fiscal law. At a summit in Brussels this week, 25 European leaders pledged to observe this covenant and made burnt offerings of their economic sovereignty. But the children of Europe are crying into the wilderness: “How long, Lord, must we be tormented by austerity?”
……………
In the third year of Europe’s debt crisis, leaders are under pressure from three sides: the bond markets, which threaten to push countries into insolvency; EU institutions, armed with new powers to monitor budgets and economic policies; and fellow leaders, who are no longer shy about meddling in neighbours’ affairs.
……………
What about citizens? They are being given little say in the loss of national prerogatives. Surely democratic politics is nothing if not about how wealth is created and distributed. Yet the treaty was drafted to avoid referendums, above all in Ireland (although that may be tested by the courts).
 ……………
Some suggest elected national governments are being crushed by an undemocratic Europe. That is facile. For several countries, the EU is a guarantee of democracy. Many would rather surrender sovereignty to a Europe, where they have influence, than to financial speculators. And in a monetary union, members surely have a right to speak up if others act recklessly. In the end, countries choose whether to join the EU, or even the euro.
………………….
Still, the EU is not like other international clubs. It intrudes deeply into the internal workings of its members. It would be hard, and extremely painful, to leave the euro. The EU’s decision-making is unintelligible to most people.

Comment by Jerry Mager / 2012 February 6th

The irony of this whole tragicomic conundrum is that it effectively works in the opposite direction as was meant by establishing the eurozone in the first place: to counterbalance the power and mitigate the looming domination of a re-united Germany. What we experience now is a Germany leading, cajoling, the other member countries to behave responsibly, that is to say the German way. Such for the sake of us all, of course. Though one might understand the reason behind such behaviour, that is not to say that one likes feeling the steering hand of this European super power. Allusions as to ‘G auleiter’ and the like may look and sound childish, but the puerility of expressions like these serve as an apposite metaphor for the inchoate state of mind of the constituent countries where Europe as a nation state is concerned. There still is a long way to go and these hassles are not helpful at all – to use a understatement.

The other victim indeed is democracy. It seems that the politicians are doing their utmost to rub it in that we have to put up with their incompetence – and their on the average meager qualities. We have no other choice, so they assure us. ‘We all’(!) must stomach the medicine. Well, they can make us obey for the time being. We even could comply for a while. But a united Europa of course does not grow organically nor will it function smoothly through obedience or compliance. Such a Europe needs the commitment of its citizens and that demands a fair amount of enthusiasm and inspiration. What is happening all the time now is the steady erosion of good will and the seeping away of trust of an ever growing number of citizens. No matter how many summits there still are in the offing. They do not impress us any longer, nor do they instil any hope. The only feeling that seems to thrive is calculating cynicism. A rather bleak prospect as for what the future holds in store and not at all conducive to the mood of: “alle Menschen werden Brüder.”

www.nelpuntnl.nl (mainly in Dutch)  /  more links:   Stiene   Merry Flowers    AAAbAAA

Paul Verhaeghe over het neoliberalisme
in De Standaard – zaterdag 04 februari 2012
http://www.standaard.be/artikel/detail.aspx?artikelid=EJ3LOBUH
Het neoliberalisme is onze enige realiteit geworden. Paul Verhaeghe, klinisch psycholoog en psychoanalyticus aan de UGent, kan er weinig fraais in ontdekken.

 

Niet zo lang geleden werd de maatschappij bepaald door vier dimensies: politiek, religie, economie en cultuur. Vandaag is er maar één: het neoliberalisme. Het bepaalt niet alleen de economie, maar ook de zorgsector, het onderwijs, het onderzoek en de media en ondertussen zelfs onze identiteit. Vandaar het idee dat dit het einde van de geschiedenis zou zijn, het punt waar we alle ideologieën kunnen opdoeken omdat het neoliberalisme zich aandient als aansluitend bij de mens ‘zoals hij is’. Egoïstisch en corrupt, zo luidt het, enkel uit op eigen genot en altijd in concurrentie met de ander – survival of the fittest, weet je wel? Wie daar anders over denkt, is naïef. Get real, dat is het ironische bevel. Dezelfde ironie ligt in de zogenaamde realpolitik, ironie omdat een dergelijke politiek de realiteit waarbij ze pretendeert te vertrekken, gemaakt heeft. ‘There is no such a thing as society’, de slogan van Margaret Thatcher, is dertig jaar na datum overtuigend gerealiseerd.

Het is van belang dat we dit beseffen: het belangrijkste product van het neoliberalisme is onze realiteit. En die ziet er als volgt uit.

Een falende economie, en laat dat nu net het domein zijn waar het zou moeten werken. Een vrije markt zou ons betere en goedkopere producten en diensten opleveren. De realiteit is exact het omgekeerde. Nogal wat onderzoek toont aan dat een meer egalitair gerichte economie zowel productiever als efficiënter is. Het Rijnlands model is stukken beter dan het Angelsaksische dat een spectaculaire stijging van ongelijkheid veroorzaakt heeft.

Een maatschappelijke ramp. In dertig jaar tijd zijn de inkomensverschillen in Groot-Brittannië spectaculair gestegen, zodat de middenklasse aan het verdwijnen is. Sociologisch onderzoek toont aan dat er een perfecte correlatie bestaat tussen de inkomensverschillen en alle belangrijke gezondheidsparameters. Hoe groter de inkomensverschillen, des te meer mentale stoornissen, tienerzwangerschappen, agressie, criminaliteit, drugsgebruik; des te lager de levensverwachting, lichamelijke gezondheid, onderwijsresultaten, sociale mobiliteit en ruimer, de gevoelens van veiligheid en geluk. En toch blijven we gebiologeerd kijken in de Angelsaksische lichtbak die alles daarbuiten in duisternis hult.

Een psychologisch gif dat het slechtste in ons naar boven haalt. De financiële gevechten tussen de eurolanden illustreren wat het met mensen doet. Solidariteit wordt een kostbare luxe en moet de plaats ruimen voor tijdelijke coalities met als voornaamste zorg dat men er meer winst uit haalt dan de anderen. Diepgaande sociale banden met collega’s zijn daardoor uitgesloten, een emotionele betrokkenheid bij het werk zelf is er nog nauwelijks en al helemaal niet meer bij het bedrijf. Pesten was vroeger een probleem op de scholen, nu is het volop aanwezig op de werkvloer, als een typisch symptoom van onmacht. Onderhuids leeft er angst, van faalangst tot ruimere sociale angst.

Zelfrespect
Een daling in autonomie en een groeiende afhankelijkheid van steeds verschuivende normen veroorzaken wat R. Sennett een infantilisering van de werknemers noemt. Volwassen mensen vertonen kinderlijke woedeaanvallen, zijn jaloers voor trivialiteiten, deinzen niet terug voor bedrog, koesteren leedvermaak en kleinzielige wraakgevoelens. Nog belangrijker is de aantasting van het zelfrespect. Dit hangt af van de erkenning die men krijgt van de ander, dat is de les die van Hegel tot Lacan doorklinkt. Ongeweten verwoordt Sennett hetzelfde wanneer hij deze vraag in de mond van de huidige werknemer legt: Who needs me? Voor een groeiende groep is het antwoord: niemand. Je telt enkel mee als je succes hebt.

Dat is de boodschap die onze kinderen op school horen. Niet zo lang geleden was het de bedoeling kritische burgers af te leveren die via hun persoonlijke ontwikkeling konden bijdragen tot een betere maatschappij. Dat idee klinkt vandaag ongelooflijk wollig. Universiteiten, dat zijn toch kennisbedrijven die competenties moeten ontwikkelen bij hun studenten zodat ze regelrecht in het bedrijfsleven kunnen stappen? Recentelijk nog deed een aantal prominenten heel concrete voorstellen: verhoog het inschrijvingsgeld voor alle opleidingen die niet aansluiten bij het bedrijfsleven, verlaag het voor wat wel rendeert; wie toch kiest voor een niet-rendabele opleiding, die moet bestraft worden. Dat daartegen nauwelijks protest komt, toont hoe de neoliberale realityshow het gewone leven en dus ook het onderwijs dirigeert.

Ook hier is het nodig de geschiedenis te kennen. De twintigste eeuw leerde dat elke dictatuur het onderwijs aangrijpt om kinderen te indoctrineren. Als reactie daartegen werd de school zoveel mogelijk waardenvrij gemaakt en in dit pedagogisch vacuüm vond het competentiemodel zijn voedingsbodem. De aanvankelijke doelstellingen zijn nobel: laten we uitgaan van vaardigheden die belangrijk zijn in het beroepsleven, zodat jonge mensen alle kansen krijgen om hun eigen weg te banen, los van religieuze en ideologische poespas. Al snel kwam er een betekenisuitbreiding, van praktische competenties (talenkennis) naar persoonlijkheidskenmerken (flexibel zijn), en uiteindelijk naar de persoonlijkheid als dusdanig (de mens als manager van het eigen leven). De link met het neoliberalisme blijkt uit zinnetjes zoals: kennis is menselijk kapitaal; competenties vormen een kapitaal dat geïnvesteerd moet worden; leren is een langetermijninvestering.

Het doel heet zelfmanagement: jongeren moeten zichzelf beschouwen als een bedrijf, waarbij vaardigheden een economisch belang hebben ter verhoging van hun marktwaarde. Daarmee heeft het competentieonderwijs de neoliberale ideologie ten volle geïmplementeerd in de geest van onze jeugd. Waarom zijn we dan verwonderd als hun eerste vraag luidt: wat brengt het op? Voor mij? Hun nieuwe norm heet effectiviteit, het doel is materiële winst, de daarbij behorende deugd hebzucht. De onvermijdelijke keerzijde hiervan is een groeiende groep die zich mislukt voelt, vaak vanaf de leeftijd van tien jaar. ‘Loser!’, is het voornaamste scheldwoord op de speelplaats. Sommige van die losers komen in opstand, maar het merendeel wordt sociaal angstig, gedraagt zich autistiform, is depressief, en nagenoeg altijd hyperconsumerend.

Zelfverwonding
Zymunt Bauman vat de paradox van onze tijd mooi samen: ‘Nooit waren we zo vrij. Nooit voelden we ons zo machteloos’. Overal hoor je klachten tegen ‘het systeem’, niemand krijgt het te pakken. De stakingen van de vorige eeuw hadden effect omdat er een duidelijke vijand was: de patrons. Die zijn verdwenen, in de plaats daarvan zijn er ratingbureaus en aandeelhouders. Psychoanalytisch beschouwd is staking vergelijkbaar met zelfverwonding – de patiënt die alle greep op zijn leven verloren is, kerft dan maar in het eigen vel. Morgen gaat alles weer zijn gewone gang, met dien verstande dat de patiënt nog wat meer patiënt geworden is. De hamvraag luidt: hoe dit anonieme systeem aanpakken? Het toverwoord daarbij is inlevering.

Eerst en vooral op het macro-economische vlak. Nogal wat specialisten zijn het eens. Splits spaarbanken volledig van beleggingsbanken. Belast inkomsten uit arbeid zo laag mogelijk, uit beleggingen zo hoog mogelijk. Beperk inkomensongelijkheid tot normale proporties. Zorg voor een transparante vennootschapsbelasting. Dezelfde specialisten spreken over een verziekte politiek die niet in staat is beslissingen te nemen en alle heil van elders verwacht. Dat elders is er niet. In plaats van de huidige grijze muizen hebben we dringend nood aan verschillend gekleurde politieke partijen die elk hun ideologie naar voren schuiven in democratische concurrentie met andere ideologieën. Op dat vlak volg ik De Gaulle: ‘La politique ne se fait pas à la corbeille’. Dat er ingeleverd moet worden, is duidelijk – in het Westen leven wij ver boven onze stand. Maar die inlevering moet de maatschappij ten goede komen, niet de economie. Als deze zin u verrast, dan moet u vooral verrast zijn over uzelf.

Vervolgens het individuele vlak. De vorige oplossing sluit aan bij een intieme overtuiging: het is de schuld van De Ander. Begrijp: die ander (de profiterende werkloze, de graaiende bankier) moet veranderen en alles komt goed. Helaas krijgen we die ander niet te pakken, vandaar dat we wild om ons heen slaan en vervolgens terug depressief in een hoekje wegzakken. Daarmee zijn we het perfecte spiegelbeeld van de beurs: ofwel ADHD-opverend, ofwel depressief in elkaar zakkend. En in beide gevallen ervan overtuigd dat er een magische pil is die ons zonder eigen inspanning zal genezen. Niet dus. Ondertussen zijn wij allemaal neoliberaal, in ons denken en in ons gedrag, en het is vooral daar dat er een grondige verandering moet gebeuren.

Wij zijn alleen maar consumenten, we moeten opnieuw burger worden. Dat zal een grondige inlevering vragen bij voorkeur samen met de uitbouw van een nieuwe ethiek. Die kan best aansluiten bij de hedendaagse individualisering, met als sleutelbegrip de zorg voor zichzelf. Niet in de prestatiegedreven consumentenbetekenis van het woord, wel in de klassieke zin. Een dergelijke zorg komt steevast neer op matiging en moed, waardoor men geen slaaf is van het eigen lichaam noch van de ander, laat staan van de hedendaagse verplichting tot depressief genot. Op dat vlak inleveren betekent kiezen voor het goede leven, ook voor de anderen, want een dergelijke zorg voor zichzelf is een stevige basis voor burgerschap.

Dit is een verkorte versie van de keynote speech op ‘We strike back’, het stakingsdebat maandagavond in Gent. Meer op http://westrikeback.vooruit.be/

door Jerry Mager
18 juli 2011

er moet een Europese kredietbeoordelaar komen!
CDU-bondskanselier Angela Merkel heeft net opnieuw de gedachte gelanceerd dat er een Europese kredietbeoordelaar zou moeten komen. Moody’s, Fitch, Standard & Poor’s en andere commerciële rating agencies hebben volgens mevrouw Merkel te veel invloed op het mondiale economische reilen en zeilen. Bovendien zouden ze niet objectief zijn. Wat Merkel vooral stoort: door hun beoordelingen destabiliseren zij de euro-economie en brengen ze Europa in gevaar. Pikant dat mw. Merkel niet beweert dat het faillissement van Griekenland te wijten is aan Moody’s en consorten. Dat komt misschien nog. Tenslotte duurt de komkommertijd nog even.
Zo’n opmerking, dit keer door de Duitse kanselier Angela Merkel gemaakt, vestigt weer eens de aandacht op het  hoge voodoogehalte van de meeste uitingen van politieke leiders en de oordelen van prestigieuze instellingen en ondernemingen die aanspraak maken op vanzelfsprekend gezag. Denk bijvoorbeeld aan de opeenvolgende versies van stress testen voor banken: iedere stress test includeert weer andere variabelen en laat bepaalde grootheden bij het testen buiten beschouwing. Dus wat voor waarde te hechten aan het certificaat dat een bank krijgt: geslaagd voor de stress test? Over objectief gesproken.

de onvermijdelijke managers
En dan het IMF. Wiens en welke belangen behartigt die organisatie in wezen eigenlijk? Wat betekent dat “Internationaal” momenteel nog? Waarom volhardt het IMF in zijn standaardreceptuur voor de ongelukkigen die (menen) zich tot het IMF te moeten wenden? Vergelijk bijvoorbeeld Argentinië destijds met Griekenland nu, met betrekking tot hun respectieve opstellingen tegenover dit Internationale Monetaire Fonds.
Een andere glibberige grootheid in dit wollige woordenspel wordt gevormd door de (financiële) markten. Kredietbeoordelaars en markten leiden los en onafhankelijk van Europa een geheel eigen leven. Zij beïnvloeden onze levens echter ingrijpend en fundamenteel, zonder dat wij daar een weerwoord op hebben. Dat kunnen we al helemaal niet via onze democratisch gekozen politici- volksvertegenwoordigers die zich met veel ketelmuziek afficheren als voorvechters van de wereldvrede en behartigers van het algemene belang en die zich daar als Europa-experts en Globlabla-deskundologen goed voor laten betalen.
De euromanagers in Brussel vereenzelvigen zich inmiddels sterker met het fenomeen manager-als-wereldplaag dan dat zij zich realiseren waarvoor ze zijn ingehuurd. Hoe anders de gotspe te verklaren van hun dringende wens, hun eis bijna, om hun Brusselse budgetten fors te verhogen? Uitgerekend in deze periode van Europese malheur en misère. Zij lijken alle contact met de werkelijkheid te hebben verloren. Geen wonder dat Europa in de lappenmand belandt. Of de bedrijfsresultaten nu goed zijn of slecht, de Brusselse managers willen hun bonussen. Tegelijkertijd schmieren ze für die Bühne  over het Ideaal van een verenigd en solidair Europa. Is het vreemd, dat het steeds meer Europeanen almaar moeilijker valt die luitjes daar in Brussel enigszins serieus te nemen?

papegaaien in Brussel en in Den Haag
Het lukt een serieus weekblad als de Economist nog maar ternauwernood zijn wrevel over de euromanagers beleefd te uiten. De rubriek Charlemagne in het nummer van deze week (16 – 22 juli 2011, pagina 34) draagt de titel: “The euro’s real trouble.” Wie de werkelijke oorzaken van de eurocrisis volgens het blad zijn, laat de cartoon zien. ( Kijk op  http://www.economist.com /  ) De tekst is zoals het betaamt grotendeels geschreven in verstandige grote-mensen-taal, of wat daarvoor doorgaat. De cartoon echter toont een kapseizend  euroschip, met aan de gevaarlijk overhellende bakboordzijde (gezien vanaf de brug links) drie belangrijke Europese leiders op een kluitje, die net als de bekende aapjes: horen, zien en zwijgen, hun handen voor mond en ogen en achter de oren houden. Ziende blind, horende doof ….
Het blad schrijft keurig dat de eurocrisis net zo goed een politieke als financiële crisis is. Beleefd mild. Alsof die twee grootheden in de praktijk te scheiden zouden zijn.

De passage waarin de wrevel expliciet aan de oppervlakte komt, is die waarin de Economist schrijft dat Europese functionarissen zoals de heer Trichet, president van de Centrale Europese Bank, papegaaien (“parrot”) dat de totale schuldenpositie van de eurolanden gezonder is dan die van de USA. Alsof de VS en Europa op dit vlak vergelijkbare grootheden zouden zijn. CDA-minister De Jager lijkt aan eveneens aan een vorm van euro-echolalia te lijden, want hij papegaaide die constatering onlangs op de Nederlandse televisie nogeens na. Zonder dat ook maar één journalist de minister vroeg waarom hij meende de federale VS te kunnen vergelijken met het plukharende ploegje dat zich afficheert als leiders van Europa.
De Economist merkt op dat het moeilijk genoeg is om inwoners van Californië zover te krijgen dat ze Wall Street bankiers uit hun rotzooi redden; dus geen wonder dat bij de Duitsers de nekharen overeind gaan staan wanneer van hen wordt gevergd het Griekse establishment te redden – uit de troep die zijzelf hebben aangericht en waarover zij “ons”  glashard hebben voorgelogen. 
De markten functioneren en opereren in een wereld waar de tijd een heel ander tempo aanhoudt dan de Brusselse bureaucratentijd waarin de euromanagers leven. Wie in deze kwestie uiteindelijk aan wie zijn wil zal opleggen, in welke vorm en tegen welke prijs dat gebeurt, wordt binnen afzienbare tijd(!) duidelijk. Wat temidden van al die onzekerheid in ieder geval nu al vaststaat: met pientere politici en staatslieden van statuur zal die uitkomst bitter weinig te maken hebben.

nelpuntnl.nl

# # #

Duitsland, Merkel en Europese rating agency 
http://www.spiegel.de/wirtschaft/unternehmen/0,1518,691852,00.html
http://old.news.yahoo.com/s/afp/20110717/bs_afp/eueurozoneratingsfinanceeconomygermany

Over de stress test van banken zie o.a.:
Economist: “Europe’s banking sector stress tests: Banks are safe, say banks”   http://www.economist.com/blogs/freeexchange/2011/06/europe%E2%80%99s-banking-sector-stress-tests

http://www.guardian.co.uk/business/blog/2011/jul/15/european-banks-stress-test-results-live-blog
http://online.wsj.com/article/BT-CO-20110718-702020.html
http://online.wsj.com/article/SB10001424052702304521304576447932086173802.html
http://www.ft.com/home/europe

Economist: ” The euro’s real trouble.  The crisis of the single currency is political as much as financial.”    http://www.economist.com/node/18959279

J-C.Trichet interview (18 juli 2011):  http://www.ftd.de/politik/europa/:euro-krise-wir-bleiben-der-euro-anker/60080268.html

Over de eurocraten en hun vleespotten in Brussel, o.a.:
http://joseph-harriss.com/eurocrat.htm
http://www.ukiphillingdon.com/?p=1986